عباس کیارستمی در گفت وگو با «گاردین»:
عباس کیارستمی، کارگردان ایرانی برنده نخل طلای کن که برای ساخت «رونوشت برابر اصل» در توسکانی ایتالیا به سر می برد، در گفت وگو با روزنامه گاردین، به توصیف دنیای عکاسی خود پرداخت. کیارستمی در ابتدا گفت: «من واقعاً هیچ وقت عکاسی یاد نگرفتم. در دوره ای در ایران ساخت فیلم غیرممکن بود برای همین شهر را رها کردم و به خارج از شهر رفتم و در آنجا شروع به عکاسی کردم. عکس ها درواقع مثل هدیه هایی بودند که برای مردم شهر می فرستادم و از طریق آن می توانستم مناظر طبیعت را با آنها قسمت کنم. من حومه شهر را به شهر ترجیح می دهم و این در مورد فیلم هایم نیز صادق است که بیشتر فیلم هایم را در مورد روستاها و مناطق خارج از شهر ساخته ام.» کیارستمی درباره مجموعه عکس «باران» هم توضیح داد: «من این ایده را از مدت های طولانی در سر داشتم. سال ها از پشت شیشه خودرو که به بیرون نگاه می کردم، طبیعت روستا، قطرات باران و تاثیر نور بر آنها را تحسین می کردم. من سعی می کردم تا از پشت شیشه ماشین عکس بگیرم اما در آن سال ها به سختی می توانستم تاثیر واقعی نور بر عکس ها و تصاویر را مشخص کنم.» کارگردان فیلم «طعم گیلاس» اظهار کرد:
«با ورود دوربین های دیجیتال، بهتر توانستم به این ایده ام بپردازم. با اینکه پشت فرمان با یک دست رانندگی می کردم، با دست دیگر عکس می گرفتم و با هر مقدار نور، حتی نور کم نیز می توانستم کار کنم.»
کیارستمی در ادامه به گاردین گفت: «من اغلب متوجه می شدم که ما قادر به دیدن آنچه مقابل مان است، نیستیم مگر آنکه درون یک قاب یا چارچوب باشد؛ بنابراین شیشه جلو ماشین را همان قاب فرض کردم اما برف پاکن ها را نزدم تا مبادا قطرات باران پاک شود. هرچیزی که در عکس می بینیم، رنگ های سبز، سیاه و قهوه ای، همه را مدیون نور هستیم. انعکاس نور بر قطرات باران بود که
به این عکس ها ظرافت بخشیده است. عکاسی دیجیتال تمام نشدنی است. دیگر لازم نیست بعد از 24 یا 36 عکس، فیلم را عوض کنید، می توانید هر چقدر بخواهید آن را ادامه دهید، می توانید تصاویر را همان لحظه ببینید و آن را با ایده ای که در ذهن دارید مطابقت داده و آن را اصلاح کنید اما عکاسی با نگاتیو متفکرانه تر است، باید اطمینان داشته باشید و قبل از شروع، زمان تان را دقیق تعریف کنید.»
کیارستمی در پایان گفت: «برای من همیشه آغاز، یک تصویر بوده است نه یک کلمه یا واژه. وقتی به صحبت فکر می کنم، همیشه با یک تصویر برای من آغاز می شود آنچه در عکاسی عاشق اش هستم ثبت تک لحظه هاست که واقعاً گذرا هستند. شما عکس را که می گیرید، لحظه ای بعد، همه چیز تغییر می کند.»
